Święta Gertruda jest patronką parafii i kościołów, m.in. archikatedry i diecezji utrechckiej, starokatolickiej parafii św. Gertrudy w Utrechcie w Holandii, kościoła w Krakowie i Tarnobrzegu oraz drugą patronką diecezji magdeburskiej w Niemczech. Jest również patronką Peru w Ameryce Południowej i Tarragony w Hiszpanii. Kult Dołącz do nas i ucz się w grupie. XximagilovxX XximagilovxX Klara z asyżu kogo/czego jest patronką Zobacz odpowiedzi Reklama Św. Klara urodziła się w 1194 r. w zamożnej rodzinie mieszczańskiej. Rodzice kilkakrotnie próbowali wydać ją za mąż, ale Klara zafascynowana przykładem św. Franciszka, chciała prowadzić życie podobne jak on. Mając 17 lat uciekła z domu i z rąk św. Franciszka przyjęła zgrzebny habit zakonny. Wkrótce dołączyło do niej kilka innych kobiet. Razem utworzyły przy … CZego patronką jest św. Zofia,Gabriela i Klara. Niedługo mam bierzmowanie, muszę wybrać jakieś imię. Mam na imię Weronika, więc które imię najbardziej by pasowało? Podoba mi się Klara, bo gdzieś słyszałam że jest patronką osób chorych na oczy, co niestety i mi się przytrafiło. A czego patronką jest św. Zofia i Gabriela? . Spis treści Życiorys i biografia św. Klary z Asyżu Patronka Fakty z życia Kult Życiorys i biografia św. Klary z Asyżu Św. Klara z Asyżu, święta kościoła katolickiego, współzałożycielka zakonu klarysek, duchowa córka św. Franciszka z Asyżu. Patronka Św. Klara jest patronką radia, telewizji, swojego rodzinnego miasta Asyżu oraz Florencji. Poza tym patronuje zakonom klarysek i kapucynek. Modlą się do niej również kobiety haftujące, praczki, malarze i chorzy, którzy cierpią na choroby oczu. Fakty z życia Święta Klara urodziła się we Włoszech. Jej rodzicami byli Favarone Offreduccio i Ortolana (błogosławiona kościoła katolickiego, kiedy zmarł jej mąż zdecydowała się wstąpić do zakonu). Miała dwie młodsze siostry. Dorastała w wierzącej, zamożnej rodzinie. Kiedy była nastolatką w Asyżu zaczął swoją działalność św. Franciszek. Klara zafascynowała się jego postawą i słowami. Klara pragnęła dołączyć do wspólnoty Braci Mniejszych. W jej imieniu prośbę do biskupa Asyżu miał skierować św. Franciszek. Kiedy otrzymała zgodę, potajemnie opuściła dom, aby rozpocząć życie zakonne. Miała wtedy 18 lat. Początkowo żeński zakon nazywano zakonem Pań Ubogich. Była pierwszą mieszkanką domu zakonnego, razem z Franciszkiem powołali do życia Zakon Świętej Klary, potocznie nazywany zakonem klarysek. Klara zamieszkała niedaleko swojego rodzinnego miasta, w klasztorze w San Damiano. Z czasem zakon coraz bardziej się rozrastał, wstąpiła do niego matka oraz siostra Klary – św. Agnieszka (późniejsza święta kościoła katolickiego). Klara dużo czasu spędzała na modlitwie, wiodła surowe, ascetyczne życie, często pościła, czuwała. Legendy o świętej głoszą, że już za życia dokonywała w swoim zakonie cudów. Kiedy na Asyż najechali Saraceni, Klara prawdopodobnie wygnała ich z miasta przy użyciu monstrancji, której mieli się wystraszyć. Św. Klara jest autorką dokumentu Sposób życia ubogich sióstr (Reguła św. Klary Dziewicy). Został on stworzony w celu ustalenia zasad panujących w zakonie klarysek, czerpał dużo z dokumentów św. Franciszka z Asyżu. Św. Klara wylicza w nim pokutę, życie ewangelią, ubóstwo, braterstwo, wierność wierze, święte milczenie, jako podstawowe cnoty. Dokument został uznany przez papieża niedługo przed śmiercią świętej. Przed śmiercią Klara stworzyła również Testament św. Klary Dziewicy, w którym powierzyła swój klasztor władzy papieża. Zachowały się również listy, które Klara pisała do świętej Agnieszki z Pragi. Św. Klara zmarła w swoim klasztorze 11 sierpnia 1253 r. W dniu swojej śmierci miała zobaczyć i wysłuchać mszy świętej, która odbywała się w kościele franciszkanów – ona przebywała wtedy w swoim łóżku. Tego samego roku rozpoczął się jej proces kanonizacyjny. Decyzję tę podjął w październiku papież Innocenty IV, który wspierał jej działalność za życia. Już dwa lata później została kanonizowana przez Aleksandra IV. Jej ciało odnaleziono w 1850 r. Pochowano ją w bazylice jej imienia w Asyżu. Kult Św. Klarę w kościele katolickim wspomina się 11 sierpnia, dodatkowo klaryski oddają jej cześć 23 września. Święta przedstawiana jest w habicie z franciszkańskim sznurem z trzema węzłami. Obok niej często maluje się lilię, lampę lub krucyfiks i monstrancję. Po śmierci świętej papież Aleksander IV polecił stworzenie Legendy o św. Klarze dziewicy. Najprawdopodobniej napisał ją Tomasz z Celano. Podobne biografie i życiorysy Źródła Zdjęcie pochodzi z portalu Zdjęcie zostało wykorzystane na podstawie domeny publicznej. Opis: Św. Klara z Asyżu, fresk z 1317 w bazylice św. Franciszka w Asyżu. Drukuj Powrót do artykułu11 sierpnia 2018 | 06:09 | ca, aw / mip | Warszawa Ⓒ Ⓟ Mal. Simone Martini / Klarę z Asyżu, mistyczkę i założycielkę kontemplacyjnego zakonu klarysek, wspomina Kościół katolicki 11 sierpnia. Wraz ze św. Franciszkiem dała ona początek wielkiej rodzinie zakonu franciszkańskiego. Oboje byli niezrównanym przykładem duchowej przyjaźni i radykalnie ewangelicznego życia. Święta jest patronką dziennikarzy i pracowników Klara urodziła się w 1194 r. w zamożnej rodzinie mieszczańskiej. Rodzice kilkakrotnie próbowali wydać ją za mąż, ale Klara zafascynowana przykładem św. Franciszka, chciała prowadzić życie podobne jak on. Mając 17 lat uciekła z domu i z rąk św. Franciszka przyjęła zgrzebny habit zakonny. Wkrótce dołączyło do niej kilka innych kobiet. Razem utworzyły przy kościele św. Damiana pierwszy klasztor, którego przełożoną została dbała szczególnie o to, by zakon zachował swoją specyfikę, to znaczy skrajne ubóstwo i prostotę życia. Miała ogromne nabożeństwo do Męki Pańskiej i Eucharystii. Przez swoją modlitwę i osobiste zabiegi sprawiła – jak przekazują podania – że w 1240 i 1241 r. Saraceni odstąpili od oblegania zmarła w 1253 r. i w dwa lata później została ogłoszona świętą przez papieża Aleksandra Świętej spoczywają w Asyżu, w bazylice pod jej wezwaniem. Z kilkunastu pism jakie pozostawiła po sobie wynika, że doświadczała stanów mistycznych, choć przeżywała je w sposób niezwykle św. Klary jest kontemplacyjny zakon klarysek, które tworzą modlitewne i pokutne „zaplecze” dla apostolskiej działalności franciszkanów. Obecnie na świecie jest ponad 10 tysięcy żyjących w klauzurze sióstr. W Polsce w 5 klasztorach żyje ich ok. 120. Papież Jan Paweł II kanonizował 16 czerwca 1999 r. w Starym Sączu bł. Kingę, księżną, która ufundowała klasztor klarysek w Starym Sączu, a po śmierci męża sama do niego wstąpiła. Ponadto Kościół czci dwie inne polskie klaryski: bł. Jolantę, rodzoną siostrę św. Kingi i bł. Salomeę, która w 1245 r. sprowadziła zakon do 1958 r. papież Pius XII ogłosił św. Klarę patronką telewizji. Dlaczego wybór padł na świętą z Asyżu, wyjaśnia jej żywot, napisany przez Tomasza z Celano. W dzień Bożego Narodzenia, matka Klara została sama w celi, gdyż zachorowała i ubolewała, że nie może brać udziału w śpiewaniu oficjum na cześć Pana Jezusa. Wówczas usłyszała melodie rozbrzmiewające w kościele św. Franciszka – psalmodię braci, ich śpiew, dźwięk organów w oddalonej świątyni. Zobaczyła nawet sam żłóbek Pana. Gdy nazajutrz rano przyszły jej współsiostry, powiedziała im, że dzięki łasce Jezusa słyszała i widziała wszystkie obrzędy, jakie dokonywały się tej nocy w kościele św. Czytelniku,cieszymy się, że odwiedzasz nasz portal. Jesteśmy tu dla Ciebie! Każdego dnia publikujemy najważniejsze informacje z życia Kościoła w Polsce i na świecie. Jednak bez Twojej pomocy sprostanie temu zadaniu będzie coraz prosimy Cię o wsparcie portalu za pośrednictwem serwisu Patronite. Dzięki Tobie będziemy mogli realizować naszą misję. Więcej informacji znajdziesz tutaj. O Świętej Klarze Święty Franciszek i Święta Klara Urodzona w szlachetnej rodzinie, Klara z Asyżu miała zawrzeć korzystne małżeństwo, ale zamiast tego została powołana do Boga po wysłuchaniu kazania św. Opuściła rodzinę, ścięła długie włosy i zrezygnowała z majątku, aby podjąć życie zakonne. Zwykle przedstawia się ją trzymającą monstrancję, ponieważ wydarzyło się to, gdy żołnierze przyszli na nalot na jej klasztor. Chociaż była bardzo chora, kazała zanieść siebie i Najświętszy Sakrament pod mur klasztoru i modliła się o pomoc Bożą. Jej modlitwy zostały wysłuchane, a wrogowie uciekli. Ponieważ Klara miała podobno widzieć obraz Mszy św. na ścianie swojej sali chorych, jest patronką telewizji. Klara jest również patronką hafciarek, złotników, pracowników pralni i osób cierpiących na choroby oczu. Zakup medaliki i różańce Św. Klary Patronka chorób oczu, telefonów i telewizji. Tapis przedstawiający św. Klarę Zainspirowana naukami św. Franciszka z Asyżu, św. Klara uciekła od bogactwa i szlachetności swojej rodziny, aby jako uboga zakonnica prowadzić życie poświęcone Jezusowi Chrystusowi. Franciszek prowadził ją, gdy zakładała swój własny zakon mniszek, którego misją było życie w prostocie, wzrastanie w świętości i modlitwa za świat potrzebujący Boga. Zakon, który założyła, istnieje do dziś i wciąż się rozwija; jest ponad 20 000 klarysek w ponad 75 krajach na całym świecie! Święta Klara urodziła się jako Chiara Offreduccio 16 lipca 1194 roku, najstarsze dziecko Favorino Sciffi (hrabiego Sasso-Rosso) i jego żony Ortolany. (Imię „Chiara” jest włoską wersją imienia „Klara”). Matka Klary była bardzo pobożną kobietą, która nauczyła wiary swoje córki, Klarę, Agnieszkę i Beatrycze. Kiedy św. Klara miała 12 lat, jej rodzice chcieli, aby wyszła za mąż za bogatego młodzieńca, ale św. Klara powiedziała im, że chce poczekać z małżeństwem do ukończenia 18 lat. Franciszka z Asyżu, który wygłosił kazanie, a jego przesłanie poruszyło jej serce. Chciała poświęcić swoje życie Chrystusowi i nie chciała wychodzić za mąż. W Niedzielę Palmową, kiedy jej rodzina poszła zbierać gałązki palmowe, św. Klara została w domu, aby móc uciec i żyć życiem, do którego czuła, że Bóg ją wzywa. Franciszka, który obciął jej włosy i dał do noszenia szorstką, brązową tunikę i czarny welon. Przez krótki czas mieszkała z grupą benedyktyńskich zakonnic, które trzymały ją z dala od ojca, który próbował ją porwać, aby sprowadzić ją do domu i wydać za mąż. Wkrótce dołączyła do niej siostra św. Klary, Agnieszka, i zamieszkały w pobliżu kościoła San Damiano, który odbudował św. Prowadziły bardzo proste i ubogie życie, które przyciągało inne kobiety, aby się do nich przyłączyć. Nie nosiły butów, nie jadły mięsa, mieszkały w ubogim domu, spały na podłodze i przez większość czasu zachowywały milczenie. Brak dóbr i luksusów pozwalał im skupić wzrok wyłącznie na modlitwie i poświęceniu. Ikona przedstawiająca św. Franciszka i św. Klarę Przez krótki czas św. Franciszek był przełożonym tego nowego zakonu (który w tym czasie był znany jako „Zakon San Damiano”). W 1216 r. św. Klara przyjęła funkcję opatki, co pozwoliło jej na samodzielne zarządzanie zakonem, bez kapłana jako zwierzchnika wspólnoty. Klara wielokrotnie w następnych latach musiała twardo trzymać się sposobu życia, którym żyła jej wspólnota, ponieważ władze kościelne wielokrotnie próbowały nakłonić wspólnotę do życia według Reguły św. Benedykta, którą Klara uważała za zbyt luźną w porównaniu z tym, do czego czuła się powołana. Klara była zdecydowana żyć w ubóstwie i prostocie, stawiając na pierwszym miejscu tylko Boga. W pierwszych latach zakładania swojego zakonu Klara pozostawała dobrą przyjaciółką św. Opiekowała się nim w ostatnich latach jego życia, aż do jego śmierci w 1226 roku. Po śmierci św. Franciszka, św. Klara kontynuowała pracę, aby zachować surowy styl życia, którym żyła ona i jej siostry – nawet do tego stopnia, że nie zgadzała się z papieżami, którzy zachęcali ją do złagodzenia reguły. Stwierdziła: „Mówią, że jesteśmy zbyt ubogie, ale czy serce, które posiada nieskończonego Boga, może być naprawdę nazwane ubogim?”. Serce św. Klary z pewnością posiadało Boga i jako takie okazywało miłość do swoich sióstr we wszystkim, co robiła. Klara, choć nosiła tytuł opatki, służyła siostrom przy stole, opiekowała się nimi, gdy były chore, myła i całowała ich obolałe stopy, gdy wracały z żebrania. Wstawała późno w nocy, aby przykryć siostry, które zrzuciły z siebie koce. Każdego ranka wstawała jako pierwsza, zapalała świece i dzwoniła dzwonkiem, aby wezwać siostry do chóru na modlitwę. Po modlitwie opuszczała kaplicę z rozpromienioną twarzą. W 1244 roku cesarz Fryderyk II, który był w stanie wojny z papieżem, wkroczył na teren Asyżu, aby go zaatakować. Jednym z pierwszych miejsc, w których się zatrzymał, było San Damiano, gdzie mieszkała św. Klara i jej siostry. Klara była bardzo chora, ale na wieść o inwazji wstała z łóżka, aby zrobić wszystko, co w jej mocy, aby ochronić swoje siostry. Klara wzięła Najświętszy Sakrament i poprosiła, aby wyniesiono ją do furty, na oczach napastników. Klara modliła się o ochronę i bezpieczeństwo swoich sióstr i usłyszała głos Boga, który powiedział jej, że będą one zawsze pod Jego opieką. Następnie Klara modliła się za miasto i ponownie została zapewniona, że będzie ono pod Bożą opieką. Klara zwróciła się do swoich sióstr i powiedziała im, aby zaufały Jezusowi. Nagle, przerażenie ogarnęło atakujących żołnierzy i uciekli oni w pośpiechu, pozostawiając św. Klarę i jej siostry bez szwanku. Witraż Świętej Klary Jednej Wigilii Święta Klara była zbyt chora, aby uczestniczyć we Mszy Świętej. W łóżku wzdychała do siebie i modliła się: „Zobacz Panie, zostałam tu sama z Tobą”. W tym momencie św. Klara otrzymała wizję, w której była w stanie zobaczyć Mszę Świętą w trakcie jej trwania, a jednak z własnego pokoju. Z tego powodu wiele lat później, w 1958 r., papież Pius XII ogłosił ją patronką telewizji, ponieważ otrzymała od Boga „przekaz na żywo”. Po latach starań, aby jej reguła stała się oficjalną regułą, według której miały żyć jej siostry, 9 sierpnia 1253 r. papież Innocenty IV wydał bullę „Solet annuere”, w której potwierdził, że reguła św. Klary będzie regułą rządzącą Zakonem Ubogich Pań św. Zaledwie dwa dni później, 11 sierpnia, św. Klara zmarła. Wkrótce potem, 15 sierpnia 1255 roku, papież Aleksander IV kanonizował św. Budowa bazyliki św. Klary została ukończona w 1560 r. w Asyżu, we Włoszech. Jej szczątki zostały przeniesione do bazyliki i pozostają tam do dziś. W 1263 r. papież Urban IV zmienił nazwę jej zakonu z „Zakonu Ubogich Pań” na „Zakon Świętej Klary”, bardziej znany jako „Ubogie Klaryski”.” Patronat Świętej Klary Święta Klara z Asyżu jest patronką osób z chorobami oczu, hafciarek, pracowników pralni, pracowników igieł, telefonów i telewizji. Imię św. Klary oznacza „czysty” i „jasny”, dlatego też została poświęcona jako patronka osób z chorobami oczu, które mogą cierpieć z powodu ciemności ślepoty lub różnego rodzaju niewyraźnego widzenia spowodowanego chorobą. Ze względu na swój wielki talent do szycia i haftowania została nazwana patronką hafciarek i osób pracujących z tkaniną. Wyhaftowała przepiękne obrusy ołtarzowe dla kościołów w Asyżu. Stała się znana jako twórczyni „haftu asyskiego”, który jest specjalnym rodzajem haftu krzyżykowego, wykorzystującym podwójny ścieg biegnący, który obrysowuje motyw, oraz tło wykonane ściegiem krzyżykowym, pozostawiając obszar motywu pozbawiony jakichkolwiek ściegów. Klara była zbyt chora, aby uczestniczyć we Mszy Świętej, Pan dał jej wizję Mszy Świętej w trakcie jej trwania. Skojarzenie tej „transmisji na żywo” ze współczesną telewizją sprawiło, że Klara została uznana za patronkę telewizji. Święta Klara w sztuce Święta Klara, kiedy jest przedstawiana w sztuce, prawie zawsze występuje w jednej z dwóch postaci. Pierwszy z nich to habit klaryski (welon i szata), trzymającej monstrancję z Najświętszym Sakramentem. Klara trzymała monstrancję jako ochronę dla swojego zakonu, a wojska cesarza Fryderyka II wycofały się i pozostawiły klasztor bez szwanku. Drugi najczęściej spotykany wizerunek św. Klary również przedstawia ją w habicie klaryski, ale zamiast samotnie, stoi ona ze św. Franciszkiem z Asyżu, swoim duchowym mentorem i bratem w Chrystusie. Modlitwy do św. Klara Modlitwy Święta Klara z monstrancją. Klara z monstrancją Modlitwa do św. Klary O chwalebna święta Klaro! Bóg obdarzył Cię mocą nieustannego czynienia cudów i łaską odpowiadania na modlitwy tych, którzy wzywają Twej pomocy w nieszczęściu, niepokoju i utrapieniu. Prosimy Cię, uzyskaj od Jezusa przez Maryję, Jego Najświętszą Matkę, to o co Cię tak gorąco i z nadzieją błagamy (wymień swoją prośbę), jeśli to będzie dla większej czci i chwały Bożej i dla dobra naszych dusz. Amen. Modlitwa św. Klary Boże Miłosierdzia, Ty natchnąłeś świętą Klarę miłością ubóstwa. Z pomocą jej modlitw, spraw, abyśmy naśladując Chrystusa w ubóstwie ducha, doszli do radosnego oglądania Twojej chwały w królestwie niebieskim. Prosimy Cię o to przez Pana naszego Jezusa Chrystusa, Syna Twojego, który z Tobą żyje i króluje i Duchem Świętym, Bóg jeden, na wieki wieków. Amen. Modlitwa do św. Klary Droga św. Klaro, zainspirowana przez św. Franciszka, zostałaś ubogą zakonnicą ze względu na Jezusa i założyłaś „klaryski”. Mówi się nam, jak bardzo ceniłaś Chrystusa obecnego w Sakramencie Ołtarza. Czyż Msza św. nie jest swego rodzaju telewizją ofiary Chrystusa na krzyżu? Pomóż wszystkim pracownikom telewizji głosić prawdę i odciągać od fałszu i zła. Amen. Nowenna do św. Klary Droga św. Klaro, jako młoda dziewczyna naśladowałaś miłość swojej matki do ubogich w rodzinnym Asyżu. Zainspirowana kazaniami św. Franciszka, który z entuzjazmem śpiewał o swoim Panu Jezusie i Pani Ubóstwa, w wieku dziewiętnastu lat oddałaś swoje życie Jezusowi, pozwalając, by św. Franciszek obciął ci twoje piękne włosy i przywdział habit franciszkański. Przez całe życie ofiarowałaś swoje wielkie cierpienia za swoje siostry, klaryski i nawrócenie dusz. Bardzo pomagałaś św. Franciszkowi w jego nowym zakonie, kontynuując jego ducha we franciszkanach po jego śmierci. Przede wszystkim miałaś głęboką miłość do Jezusa w Najświętszym Sakramencie, która podsycała twoje powołanie do miłości i opieki nad ubogimi. Proszę, módl się za mnie (wymień swoją prośbę), abym starał się zachować Jezusa jako moją pierwszą miłość, tak jak ty to czyniłeś. Pomóż mi wzrastać w miłości do Najświętszego Sakramentu, w trosce o ubogich i w ofiarowaniu Bogu całego mojego życia. Ojcze Niebieski, dziękuję Ci za dar świętej Klary. Klary. Za jej wstawiennictwem, proszę Cię, wysłuchaj i odpowiedz na moją modlitwę, w imię Jezusa, Twojego Syna. Amen. Eksperyment Zainspirowana kazaniami św. Franciszka z Asyżu, św. Klara opuściła bogactwo i status swojej rodziny, aby jako uboga zakonnica prowadzić życie poświęcone Jezusowi Chrystusowi. Franciszek był jej mentorem, gdy zakładała swój własny zakon mniszek. Jej misją było życie w prostocie, wzrastanie w świętości i modlitwa za świat potrzebujący Boga. Zakon ten istnieje do dziś, 800 lat później, i wciąż się rozwija; jest ponad 20 000 klarysek w ponad 75 krajach na całym świecie! W Polsce znajduje się około 200 kościołów pw. św. Katarzyny, zaś ponad 30 miejscowości wywodzi swoja nazwę od jej imienia. Jest patronką dziewcząt, dziewic, starych panien, teologów, uczonych, mówców, studentów, sekretarek, kołodziejów, młynarzy, żeglarzy, kolejarzy, drukarzy, szewców, krawcowych, prawników; wzywa się jej przy migrenie i bólu zębów... Św. Katarzyna ukazywana jest z mieczem lub kołem, często w koronie, z kwiatem, krzyżem lub palmą. Jej imię wywodzi się od greckiego słowa katharos - czysty, bez skazy. Obraz św. Katarzyny z ołtarza głównego. Św. Katarzyna urodziła się pod koniec III w. w Aleksandrii, stolicy Egiptu, w znamienitej, być może nawet królewskiej, rodzinie. Była podobno niezwykle piękna i świetnie wykształcona. Wielu mężczyzn starało się o jej rękę; ponoć nawet sam cesarz chciał pojąć ją za żonę. Katarzyna jednak była niezwykle dumna i wyniosła i odrzucała wszystkich zalotników. Pewnego razu Katarzyna spotkała pustelnika, który opowiedział jej o Jezusie tak pięknie i sugestywnie, że dziewczyna postanowiła przyjąć wiarę chrześcijańską. Legenda mówi, że wkrótce potem, w czasie święta pogańskich bożków, Katarzyna zaczęła przekonywać zgromadzonych tam ludzi, że prawdziwym Bogiem jest Jezus Chrystus. Jej wystąpienie wzburzyło namiestnika cesarskiego, Galeriusza Maksymiana. Zwołał on zgromadzenie pięćdziesięciu mędrców, którzy mieli przekonać Katarzynę, iż tkwi ona w błędzie. Jednak siła jej argumentów była tak duża, że zdołała ona doprowadzić do nawrócenia się filozofów. Rozgniewany tym namiestnik skazał ich na śmierć, zaś Katarzynę polecił torturować. Miano ją łamać kołem - które podobno rozprysło się, raniąc zgromadzonych, a Katarzynie nie czyniąc żadnej krzywdy. W końcu zniecierpliwiony nieugiętą postawą dziewczyny Maksymian nakazał ściąć ją mieczem. Ciało Świętej, według legendy, aniołowie przenieśli na górę Synaj, gdzie znajduje się do dziś klasztor pod jej wezwaniem. W klasztorze tym, w roku 1844, znaleziono najstarszy rękopis Pisma Świętego Święta Katarzyna uważana jest za jedną z 14. Wspomożycieli świętych, którzy w szczególny sposób opiekują się światem.

św klara patronką do bierzmowania